Aral Gölü, geçmişte dünyanın en büyük göllerinden biri iken, yaşadığı dramatik kuruma süreci, insan müdahalesinin doğaya olan etkilerini gözler önüne seriyor. Sovyetler Birliği'nin tarım politikaları, bu doğal güzelliğin yok olmasına neden oldu. Nehir sularının tarım alanlarına yönlendirilmesiyle başlayan bu süreç, zamanla ekolojik dengenin bozulmasına ve çevresel sorunların ortaya çıkmasına yol açtı.

Aral Gölü'nün kuruması, 1960'lı yıllardan itibaren Sovyetler Birliği'nin pamuk üretimini artırmak amacıyla Seyhun ve Ceyhun nehirlerinin sularını tarım arazilerine yönlendirmesiyle başlamıştır. Kurumanın gerçekleşme süreci:

• 1960'lı yıllarda Amuderya (Ceyhun) Irmağı'ndan 38,6 km³, Sirderya'dan (Seyhun) 14,5 km³ su göle dökülürken, bu suların büyük kısmı pamuk tarlalarına akıtılmıştır.
• 2020'li yılların başına gelindiğinde Aral Gölü'nün yüz ölçümü yaklaşık 9 kat küçülmüş, suyun seviyesi 3 kat, hacmi ise 15 kat azalmıştır.

Aral Gölü'nün kuruması, çevre felaketine yol açarak toprak erozyonu, hava kirliliği ve biyolojik çeşitliliğin azalmasına neden olmuştur.