Alamut Kalesi'nin yıkılışı, yalnızca bir askeri strateji değil, aynı zamanda tarihin derinliklerinde gizli bir bilgi hazinesinin sonunu simgeler. 13. yüzyılda Moğol İmparatorluğu'nun genişlemesi sırasında, kalenin düşüşü, dönemin askeri taktiklerinin evrimini gözler önüne seriyor. Saldırganlar, geleneksel kuşatma yöntemlerinin ötesine geçerek, yenilikçi ve yıkıcı teknikler kullanarak bu muazzam yapıyı yerle bir ettiler. Bu olay, sadece bir kalenin yok oluşu değil, aynı zamanda bir medeniyetin de sona ermesiydi.

Alamut Kalesi, 1256 yılında Moğol hükümdarı Hülagü Han komutasındaki Moğol ordusu tarafından yanıcı maddelerle yapılan bir saldırı sonucu yok edilmiştir. Hülagü, sıradan kuşatma silahları yerine, Turan savaşçılarınca geliştirilen şu yöntemi kullanmıştır:

• Neft ve diğer kolay tutuşan maddelerin kullanımı. Neft ve diğer katran bazlı bileşikler, surlardaki çatlaklara ve zayıf derz noktalarına sızdırılmıştır.
• Yoğun ısı oluşturulması. Bu yanıcı maddelerin ateşi, taş ve harcı eritecek kadar yüksek sıcaklıklara ulaşmıştır.
• Ani basınç oluşturulması. Yüksek sıcaklığın ve buharlaşmanın kapalı alanlarda yarattığı ani termal genleşme ve sıkışma, surların içinde büyük bir basınç yaratmış ve bu durum, devasa taş blokların birbirine bağlandığı harç noktalarının parçalanmasına neden olarak surların içten patlamalarla çökmesine yol açmıştır.

Ayrıca, kalenin altına tüneller kazıldığı ve bu tünellere patlayıcı maddeler koyularak da yıkıldığı düşünülmektedir. Alamut Kalesi'nin kütüphanesi de bu süreçte yakılmıştır.